Vanochtend vroeg in de trein naar Rotterdam gestapt. Opvallend. Hoe vooraan ik ook op het perron sta, dikwijls ben ik toch de laatste die in kan stappen. Netjes op je beurt wachten is niet voor Nederlanders weggelegd.

Ronduit asociaal kun je het ook noemen. Wat dat betreft is de gemiddelde pakdrager weinig beschaafder dan de beruchte jongere waar we in de politiek veelvuldig over praten.

In Rotterdam stap ik op de 'Noordrand-Express'. In deze, voor de gelegenheid omgedoopte, tram vindt een debat plaats tussen VMBO-leerlingen van het Noordrand College, bekende Nederlanders en politici. Het initiatief voor het tramdebat is bij jongeren van het Noordrand College zelf vandaan gekomen. Onderwerpen als geweld in het openbaar vervoer, overlast van jongeren, tienermoeders, uithuwelijken en werk komen deze ochtend aan de orde.

Over geweld zijn de jongeren duidelijk. Ze wensen in de eerste plaats op een normale manier aan te worden gesproken op ongewenst gedrag. Wie respect wil, moet respect geven. Echter wie niet wil luisteren moet ook maar voelen. Dus een openbaar vervoersverbod is volgens de tramdebaters een goed idee. Samenscholingsverboden als het gaat om het aanpakken van overlast worden daarentegen als ronduit belachelijk gezien. Op de vraag wat we met de notoire raddraaiers moeten doen, blijft het vervolgens wel wat stil.

Vooral de meisjes zijn het roerend eens over het onderwerp uithuwelijking. Verbieden en bestraffen indien mogelijk, maar praten over het onderwerp wordt ook als belangrijk gezien. Tienermoeders zijn tevens stom, zo is het oordeel. Toch fronzen nog wel enkele wenkbrauwen als het gaat om seksuele voorlichting en ook de verantwoordelijkheid van jongens wordt niet als vanzelfsprekend gezien. Ik ben bang dat deze jongeren zeer wijs zijn, maar ook op dit vlak gelijktijdig nog de nodige misverstanden leven.

De nieuwe regel dat jongeren onder de 27 of aan het werk of naar school moeten en in principe geen uitkering krijgen, roept eigenlijk nog de meeste weerstand op. Wellicht niet verrassend omdat de debaters ervan uitgaan dat ze met 18 volwassen zijn en dus dezelfde rechten en plichten hebben. Gelijktijdig vind ik dat zorgelijk omdat het krijgen van een uitkering door sommige kinderen wel als heel vanzelfsprekend wordt gezien. Soms uit gemak, of omdat ze dat vanuit thuis gewend zijn. Ook de combinatie kinderen krijgen, thuiszitten en het recht op een uitkering wordt vaak genoemd. In mijn ogen geen bemoedigende perspectieven.

Ik ben het dus niet altijd met de jongeren eens. Sommige jongeren wijzen te veel naar een ander of hebben in mijn ogen een apart wereldbeeld. Gelijktijdig zijn het wel hun beelden en blik op de samenleving. Belangrijk dus om als politiek mét jongeren te praten en niet alleen over jongeren. Daar kunnen wij als volwassenen nog best wat van leren.

door Attje Kuiken, Tweede Kamerlid PvdA
© Trouw 2009,

Back